Case Anne.

Anne: “Dick was mijn alles. Hij was niet alleen al een kwart eeuw mijn man, en de vader van onze kinderen, Fiene (19) en Job (20), maar ook mijn allerbeste vriend. Op een mooie dag fietsten we over de hei, toen hij ineens afstapte en in elkaar zakte. Het was afschuwelijk. In paniek heb ik onmiddellijk 112 gebeld. Toen de ambulance er was, was Dick al overleden…”

“Ineens stond ik er alleen voor, met onze twee kinderen. Gelukkig kreeg ik veel steun van familie en vrienden. Echt ongelofelijk hoe lief iedereen was. Maar het verdriet, daar moet je toch zelf mee dealen, en dat was, en is, zwaar. Er kwamen ook allerlei dingen op mijn pad die ik moest regelen. Van alles en nog wat. Daar stond mijn hoofd natuurlijk absoluut niet naar. Maar ja, ook wat dat betreft gaat het leven gewoon door. Eerlijk gezegd duurde het even voor ik de financiële rompslomp op de rit had. Ik vond die papierhandel maar lastig te doorgronden. Zicht op hoe ik ervoor stond, had ik niet direct. Hoe zat het met de uitkering van Dicks nabestaandenpensioen? Kon ik blijven sporten, wat ik graag doe, zat een vakantie er nog in? Gelukkig stond Zwitserleven me met raad en daad ter zijde. 

Nu alles min of meer op orde is, wil ik er even uit. Na dit hectische, heftige en verdrietige jaar wil ik graag wat rust. Mijn zus Ina heeft een huisje in Spanje, daar zou ik graag een maandje willen logeren. Job en Fiene redden zich prima. Ze wonen beiden al enige tijd op kamers in de stad waar ze studeren en leiden daar hun eigen, leuke leven. Ze zullen me vast opzoeken als ik in Spanje zit, maar ik weet zeker dat ze het ook prima zullen redden als ik niet in Nederland ben. En dat voelt prettig.”