Case Vincent en Katie.

Vincent: “Wat goed is, komt snel,’ zeg ik wel eens, als ik vertel hoe mijn leven de laatste vijf jaar is verlopen. Toen ik eind twintig was, was ik single. Als advocaat maakte ik lange dagen, ging ik vaak op reis en genoot ik van het vrije leven. Toen kwam Katie in mijn leven…”

Katie: “We leerden elkaar kennen op een juristencongres. Ik was daar met een groep collega’s, Vincent met zijn zakenpartner. We raakten in gesprek en al snel sloeg de vonk over.”

Vincent: “Toen ging het snel. Ik geloof dat we binnen drie maanden samenwoonden en dat Katie zes maanden na onze eerste ontmoeting in verwachting was. Geweldig!”

Katie: “We trouwden toen ik zeven maanden zwanger was. Toen Björn, onze oudste, werd geboren, heb ik nog een tijd vier dagen per week gewerkt als bedrijfsjurist. Maar al snel was ik zwanger van ons tweede kind en schroefde ik het aantal werkdagen terug naar drie. Inmiddels hebben we drie kleintjes en sinds twee maanden ben ik helemaal gestopt met werken.”

Vincent: “Dat voelt als een goede beslissing. Katie is lekker thuis met de kinderen en ik zorg voor het inkomen. Maar er zijn momenten dat ik me wel erg verantwoordelijk voel. Wat gebeurt er als ik kom te overlijden? Kan mijn vrouw dan nog wel rondkomen en goed voor de kleintjes zorgen? Zij heeft immers zelf geen inkomen meer.”

Katie: “En ik bouw nu natuurlijk ook geen pensioen op. Wat betekent dat voor de toekomst? Heb ik straks een enorm pensioengat? Ik wil op den duur wel weer gaan werken, maar niet in de komende vijf tot zeven jaar.”

Vincent: “We willen het graag allemaal goed geregeld hebben voor onszelf en voor de kinderen. Welke stappen moet ik nu zetten? Overigens zijn we wel op huwelijkse voorwaarden getrouwd. We zijn juristen en dus weten we dat dit in elk geval de beste manier is om onze zaken te regelen.”