Na de angst.

De ergste angst onder beleggers is voorbij. De koersen zijn weer flink hersteld. Op 20 januari hadden de koersen hun voorlopig dieptepunt bereikt en stond de AEX daling op de voorpagina van een populaire krant. Dat de angsten zijn overgewaaid wil nog niet zeggen dat de factoren voor de grote daling weg zijn. Persoonlijk ben ik erg bang voor Brexit. Een populistische voorstel wat het land veel schade zal berokkenen, maar ook de rest van Europa. De gemiddelde Brit wil van dat arrogante bureaucratische Brussel af. Iedere keer als er weer een Europarlementslid een raar regeltje verzint om zijn toegevoegde waarde te bewijzen wordt dat beeld versterkt. Brussel is uitermate goed in het voeren van haar eigen anti-campagne. De uitzonderingen die Cameron voor zijn land wil, zullen dat sentiment niet veranderen. Ik ben er niet gerust op. Als Brussel zich een beetje populair zou willen maken, zouden ze Cameron’s voorstellen voor ieder land in de Europese Unie moeten doorvoeren.

Intussen is het macro-economische beeld ook niet verbeterd, sterker nog het verslechtert verder. De economic surprise index houdt bij in hoeverre economische cijfers mee of tegenvallen. Als er meer tegenvallers zijn gaat de surprise index naar beneden en vice versa. In de Eurozone daalt deze surprise index in een zorgwekkend snel tempo. In de USA was deze index al eerder een stuk lager en daalt rustig verder. Daar word je als belegger niet blijer van. Opvallend genoeg is de index in de emerging markets nog het meest optimistisch, of beter gezegd het minst pessimistisch. Ik moet hierbij gelijk zeggen dat in het verleden bleek dat beleggers minder op deze surprise index kunnen varen dan die in andere gebieden. Misschien komt dat omdat het veel verschillende landen zijn of omdat er niet zoveel macro-economische indicatoren beschikbaar zijn.  

Ook de analisten zijn niet vrolijker geworden. De winstcijfers over het vierde kwartaal zijn niet eens zo heel slecht, maar ook hier worden de verwachtingen neerwaarts bijgesteld. Als we het aantal negatieve bijstellingen van het aantal positieve aftrekken, krijgen we een soort bijstellingsratio. Deze ratio is sinds eind 2013 nog niet zo laag geweest als nu. In de US moeten we zelfs tot 2011 terug om een dergelijke lage bijstellingsratio te zien. Logischerwijs stijgen en dalen de aandelenkoersen mee met deze ratio. Het voorspelt dan ook niets, het geeft aan of de koersdaling terecht is of niet. Voorlopig is ook deze factor er geen om heel positief te worden.

Blijft er nog één belangrijke reden over om wel in aandelen te beleggen en dat is en dat blijft de ultra lage rente. In deze woestijn van rendementen, zijn aandelen een van de weinige beleggingsmogelijkheden die nog een beetje zicht op direct rendement bieden. Maar dan moeten de winsten waar al die dividenden uit betaald worden wel een beetje op peil blijven.

Corné van Zeijl.

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij ACTIAM. Daarnaast is hij een graag geziene beurscommentator bij onder meer RTL Z en BNR en schrijft hij columns voor verschillende media.