De komende Amerikaanse recessie.

Als ik met beleggers spreek over de Amerikaanse economie, denkt men dat de vooruitzichten daar uitstekend zijn. Als belegger scan je voortdurend alle economische cijfers af. En dan ontstaat een ander beeld. Dat geeft onder andere de zogenaamde surprise index aan. Deze index kijkt in hoeverre de economische cijfers mee of tegen vallen versus de verwachtingen. In de eerste maanden van 2015 is deze index in de US gekelderd naar bodem niveaus. Voor degene die graag hun roze bril opzetten, recentelijk is deze economische indicator vanaf de bodem wel iets gestegen. Maar het blijft laag.

Onder andere de consumentenuitgaven blijven flink achter bij de verwachtingen. In maart stegen de verkopen met een bescheiden 0,4%. In de voorgaande maanden hadden we nog het extreem slechte weer als excuus. Dat argument gaat nu niet meer op. En nu de loonstijging steeds meer kracht krijgt, de uitgaven aan energie flink dalen en het consumentenvertrouwen weer ouderwets hoog is, lijkt niets in de weg te staan voor een flinke stijging. Maar niet dus. Het geld gaat naar de spaarrekening. Dat zijn we van de Amerikanen niet gewend. Je kon er in het verleden altijd van uitgaan dat de Amerikaanse consument maximaal spendeerde. Shop untill you drop. Dat lijkt nu even niet meer het geval. Terwijl de FED nog steeds aan het stimuleren is, trekt de gemiddelde Amerikaan zich daar niets van aan. Zoveel voor de maakbare economie. De bewegingen in de economie zijn vooral de resultante van wat consumenten en bedrijven doen. Dat is minder voorspelbaar en beïnvloedbaar dan menig beleidsmaker en politicus zou willen en denken.

Ook zorgwekkend is dat de voorraden aan het oplopen zijn. Vaak is dat een voorbode van mindere tijden, omdat de omzet achterblijft. En om de voorraden weer op peil te brengen gaat men de productie verlagen en zijn de voorraden weer te hoog enzovoort, enzovoort.

Een derde reden om wat zorgen te maken is dat deze opgaande cyclus op zich al heel erg lang duurt. Nu al 66 maanden. Dat is daarmee de zesde langste economische cyclus sinds 1807.

Als laatste punt is de lage inflatie een teken van zwakte. De core inflatie in de USA lijkt nog wel redelijk op peil (1,7%), maar in de USA zit de stijging van huizenprijzen ook in de inflatie. De zogenaamde owners equivalent inflatie is maar liefst 2,7%. Je kunt lang discussiëren of dat terecht is of niet. Maar wij in Europa doen dat anders. Als je vergelijkbare cijfers zou maken zou de core inflatie in de US net zo laag zijn als hier.

Al met al genoeg redenen om je zorgen te maken over de Amerikaanse economie. Na zonneschijn komt regen. In de economie heet dat recessie. De vraag is wanneer, maar eerder dan menigeen nu denkt.

Corné van Zeijl.

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij ACTIAM. Daarnaast is hij een graag geziene beurscommentator bij onder meer RTL Z en BNR en schrijft hij columns voor verschillende media.